چشم‌های اینشتین داستان خانواده‌ای است که در سرایدارخانه‌ی مدرسه‌ی دخترانه‌ای در قائمشهر زندگی می‌کنند. شهری که به کارخانه‌ی نساجی و تیم فوتبالش شناخته می‌شود. ثریا، مادر خانواده، در کارخانه‌ی رو به زوال نساجی مشغول به کار است. پیش از او همسرش آقاموسی آنجا کار می‌کرده. این روزها اخبار تعطیلی کارخانه در کوچه‌های شهر دهن به دهن می‌چرخد. تیم فوتبال شهر هم، بازی پشت بازی می‌بازد و پسرها و آقاموسی، مثل باقی تماشاگرهای خسته‌ی تیم، هر هفته دست از پا درازتر ورزشگاه وطنی را با بار سنگین شرم و غصه ترک می‌کنند و برمی‌گردند به اتاق‌های‌شان.

سخت پوست اثری درباره‌ی پدر است، درباره‌ی رفت و بازگشت‌های مکرر پدر، درباره‌ی بارانی که بند نمی‌آید و عکس‌هایی که از حافظه نمی‌رود. کتاب با بارانی سیل‌آسا در شمال ایران آغاز می‌شود، بارانی که باعث می‌شود خاک رم کند و گورستانی را پس بدهد، از جمله قبر «داوود» را، پدر راوی داستان، که سرنوشتش به اشکال گوناگون با آب گره خورده است. این اتفاق داستان را جان می‌بخشد، زمان باز می‌گردد و با مردی همراه می‌شویم که عادت‌های عجیب و بازگشت‌های مدام دارد.